Moje fotto różności.

Osiek 2009

2009-09-06T21:16:00.001+02:00

A pisać mi się nie chce, gdyż słów mi brak.

Dolina Wisły - widok z Nowego.

Widok na Nowe z doliny Wisły :)

Przez łąki, przez pola...

A tu już Grudziądz

Budynek Poczty Głównej - Grudziądz

Na spichrzach

W drodze powrotnej - z mostu.

Tym razem widok na Grudziądz z przeciwnego brzegu Wisły, z wału przeciwpowodziowego.

A tu już swojsko

Grudziądz jeszcze troszkę widoczny, choć odległość ok. 10 km.

Okolice Wielkiego Zajączkowa - Mątaw.

Naprzeciwko dworku zaś znaleźliśmy cmentarz poniemiecki - ogrodzony od niedawna.

Ślady osadnictwa olenderskiego w Mątawach

Fauna pomorska

I flora

Mątawa w stronę Nowego

Pierwsze oznaki zachmurzenia

A potem z powrotem do miasta :(

Testuję Fujzbuka.

2009-06-07T19:43:00.004+02:00

Czy sczytuje posty :P
A na osłodę dodaję dzisiejsze zdjęcie.

Wiosna, ach to Ty!

2009-04-21T21:51:00.001+02:00

Kolejny rok, kolejne zdjęcia.
Tym razem efekt wiosennego pobytu na hacjendzie skromniejszy - na Pomorzu susza, wiosna jeszcze nie zdążyła więc wybuchnąć.
Niemniej pobyt na włościach jak zawsze trochę zdystansował, pozwolił odetchnąć i napełnił tęsknotą. Słowem - nie chce się pisać :)
Obejrzyjcie więc.

Jednym z moich ulubionych miejsc na wsi jest stodoła, klimatyczne miejsce, kryje w sobie niezliczone "skarby", jako że stanowi składowisko nieużywanych i zepsutych urządzeń...

... a za nią już tylko przestrzeń, nieograniczona w porównaniu z podwórkiem, do tego będąca źródłem pięknych zachodów słońca.

Nie można również zapomnieć o tych braciach mniejszych, którzy skłonili się połączyć swoją egzystencję z naszą, ludzką.

I na koniec - historia pewnej znajomości:

Fotodej w EC-1

2009-02-19T20:44:00.000+01:00

czyli spóźniona fotorelacja z 12 stopniem zasilania.

Uwaga, Fallout!

A tymczasem na zewnątrz...

I to były jedne z ostatnich zdjęć EC-1 w starej formie, a podobno już niedługo będzie tam nowoczesne centrum kulturalno-rozrywkowe. I tutaj apel: drodzy inwestorzy, tylko tego nie spiep...cie.

Na włościach

2008-11-16T19:22:00.002+01:00

Daleko na Pomorzu, blisko Borów Tucholskich, jesienią się ogrody. I to jak!

Spóźniona fotorelacja ze sprzątania przedzaduszkowego.

2008-11-01T15:59:00.004+01:00

No i bez komentarza, oprócz tego, że sprzątanie szło sprawnie, groby po naszych zabiegach wyglądały jak nowe, a ja nabawiłam się zapalenia gardła :)
Czekam na następną taką akcję!

A reszta w albumie:

2008-10-25 Sprzątanie Cmentarza

Po dłuższej przerwie...

2008-09-03T23:36:00.014+02:00

Od 2008-08-31 Cmentarz Żydowski

Udało mi się po raz pierwszy zwiedzić Cmentarz Żydowski na ul. Brackiej. Właściwie powinnam napisać "zwiedzać", bo cmentarz ten jest olbrzymią nekropolią. Olbrzymią i robiącą niesamowite wrażenie. Duch ludzi, którzy tworzyli to miasto, kochali je na pewno. Tych, którzy siebie nawzajem (nawet na nagrobkach) nazywali Jurciem, Balcią, Ickiem, Esterką, Salcią - tak jakoś ciepło.

Szafy z księgami na macewie (płyta nagrobna) oznaczają grób osoby uczonej lub sofera, czyli osoby przepisującej święte księgi. Złamane drzewo często oznaczało przedwczesną śmierć.

Gwiazda Dawida - symbol przenikania się dwóch światów.

Wnętrze kaplicy Poznańskich.

Nagrobki tak różne od tych katolickich, z zaznaczeniem symbolicznym funkcji pełnionej przez zmarłego, z egzotycznym napisem w języku hebrajskim i w jidisz - taka egzotyka w środku Europy, w środku Polski. Tym bardziej egzotyczna, bo cmentarz jest w takim stanie, że bardziej przypomina dżunglę niż środek miasta.

Ale mi się ta dżungla spodobała, nadaje temu miejscu spokój, uczucie całkowitego odcięcia od tego, na zewnątrz - taki tajemniczy ogród w wersji łódzkiej. Z jakże tajemiczą, swoistą fauną i florą.

Misą i ręką unoszącą dzban z wodą (lub samym dzbanem) oznaczano groby lewitów, jako że ich praprzodkowie byli pomocnikami świątynnymi i do ich zadań należało obmywanie rąk kapłanów.

Tylko jedno wielkie pole w miejscu, gdzie chowani byli Żydzi z łódzkiego getta - też robi to wrażenie.

I tylko tak się zastanawiam jak ja, mieszkanka tego miasta, mogłam jeszcze tego nie widzieć, jak to możliwe, że mieszkając w tym mieście można to miejsce przeoczyć? Szkoda, że to miejsce jest tak zapomniane, bo tam nagle jakby odżywała ta dawna Łódź, gdzie było miejsce i dla fabrykantów (polskich, żydowskich, niemieckich), i dla robotników (j.w.), gdzie tak odległa nam obecnie nacja była solą tej ziemi: i Jurcio, i Salcia, i Icek ...

Ręce złączone kciukami, w geście błogosławieństwa - symbol ten umieszczany jest na grobach rabinów i cadyków, zmarłych wywodzących się z rodu kapłańskiego, czyli kohenów.

Świece lub świeczniki oznaczają groby kobiet, ponieważ w żydowskiej rodzinie to właśnie kobieta zapala szabasowe świece.

Płaskorzeźby korony umieszcza się między innymi na grobach rabinów (uczonego w księgach judaizmu, w Torze, często oznaczanej koroną) czy osób darzonych dużym szacunkiem (np. głowy rodu)

Ponownie kilka odsłon Makaszy.

2008-07-19T20:09:00.003+02:00

Tym razem śpiącej, co jak wszystkim wiadomo, wychodzi kotom najbardziej uroczo.
Wychodzi uroczo i na plecach...

... i na boku...

... a nawet na brzuchu.

Czasami nawet legowisko jest zbyt małe, by cały ten urok objąć!

A czasami wystarczy mała kołderka...

O kocie, który pił z brodzika

2008-07-12T00:50:00.004+02:00

Kot, jak to kot, swoimi drogami chodzi. Swoimi sposobami znajduje też wodopój.

Makasza jako doświadczony kot, odmówiła picia zastałej wody z miski i odnalazła wodopój z bieżącą wodą w ... brodziku. A jako że kota namówić na nic się nie da, na niczym spełzły próby nauczenia jej picia z miski stojącej obok jedzenia, nawet jednoznaczne maczanie jej pyszczka w tejże misce działało jednorazowo.

Człowiek, jako gatunek podrzędny, musiał więc ustąpić, aczkolwiek Makasza zgodziła się na małe ustępstwo: i tak miska-poidełko stanęła w brodziku, w kabinie prysznicowej.

Wygodnie może nie jest, ale jak ta woda ze zdroju prysznicowego musi smakować! (choć jak dla mnie zakrawa to trochę na efekt placebo - koty mogą mieć placebo?)

Przemyśliwywuję...

2008-07-07T11:14:00.004+02:00

Oczywiście kwestie zakupu telefonu. Mam właśnie okazję pobawić się SE P990i i zauroczyła mnie wygoda obsługi klawiatury qwerty, jaką posiada ten telefon. I cena, bo na Allegro można już za 450 zł kupić używany aparat (dla porównania P1i kosztuje minimum 790 zł, a parametry ma b. zbliżone - różni się tylko wyglądem na plus (aluminiowe wykończenia obudowy i zgrabniejsze kształty) i rozdzielczością aparatu (p990i ma 2 mpx, P1i - 3,2).
Zrobiłam więc mały test możliwości P990i i oto co z tego wyszło.

Oto dwa zdjęcia robione w normalnym oświetleniu:

Zdjęcie w baaardzo skąpym oświetleniu telewizora - użyłam diody doświetlającej:

I zdjęcie makro, które szczególnie pozytywnie mnie zaskoczyło:

Posilałam się także zdjęciami umieszczonymi na portalu Esato i CNet (na tym drugim można skorzystać ze specjalnej porównywarki - bardzo przydatne).

No i chyba jednak P990i wygra :-)

P.S. Oczywiście przeczuwając najgorsze W950i zaczął się wieszać na potęgę. Ach, ta materia niby nieożywiona.

Radosna tfurczość w godzinach pracy

2008-06-30T23:07:00.000+02:00

Czyli co robię, gdy poczuję wenę.

Otóż dowcipy ilustruję.

Wiosna na wsi

2008-05-07T19:45:00.005+02:00

Wiosna na wsi wygląda inaczej niż w mieście. Na wsi wszystko już się pręży, rośnie, kwitnie, eksploduje pełnią swojej mocy życiowej. Słowem - energia aż kipi z wszystkiego wokół. W mieście można to odczuć tylko latem - na wsi latem wszystko zaczyna już odpoczywać po wiosennej pogoni seksualnej, mającej na celu przekazanie cząstki swoich genów dalej.

Pobyt na wsi mogę uznać za udany. Tam nawet nic-nie-robienie jest jakieś pełniejsze. Od rana do późnego wieczora czas spędziliśmy na świeżym, naprawdę świeżym, powietrzu, chłonąc odrobinkę tej energii, która wokół nas przepływała. W mieście przy temperaturze 16-18 stopni próbowałabym ściślej zapiąć wiosenną kurteczkę, na wsi przy takiej temperaturze jedliśmy śniadanie na podwórku przed małym, białym domkiem.

To wszystko sprawiło, że poczułam naprawdę duży żal na myśl o powrocie do miasta, pierwszy raz od czasów dziecięcych miałam tak przemożną ochotę, aby już tam zostać na zawsze. Pamiętam jak wracając PKS-em do Grudziądza, po całych dwóch miesiącach wakacji spędzonych tam, patrzyłam na latające nad łąkami jaskółki, które zwiastowały letnią burzę i jakoś tak one kojarzą mi się do dziś z tą tęsknotą za TYM miejscem.

Udało nam się pospacerować po Grudziądzu - piękne miasto, ale miast słów zamieszczam zdjęcia, lepiej oddadzą klimat panujący tam leniwego popołudnia.

Nie wracałam bardziej przygotowana do codziennych obowiązków. Wręcz odwrotnie - jakoś znowu czułam ten dystans, który powoduję, że w główce rodzi się pytanie "po co?". Po chusteczkę gonić, biec, starać się, zarabiać, zarabiać zarabiać...

Na szczęście w drodze powrotnej coś mi pomogło wytłumaczyć sobie to ostatnie: otóż pod Toruniem samochód powiedział "prrrrry", zaczął dymić, po czym po zatrzymaniu i uzupełnieniu płynu chłodzącego, odmówił współpracy zupełnie. Więc mam na co zarabiać, nawet powiedziałabym, ze odczuwam brak okazji do tegoż. Dzięki zwartej współpracy wszystkich składowych podstawowej komórki społecznej, jaką jest rodzina, udało nam się bez szwanku powrócić do Łodzi, za co serdeczne dzięki raz jeszcze wszystkim ciociom, tacie, Dorocie i Pawłowi! Nawet jajka wiejskie, które w akcie desperacji chciałam sprzedawać na poboczu ul. Rydygiera w Toruniu, dojechały całe.

Dzięki temu przynajmniej będziemy mieli sposobność raz jeszcze odwiedzić Toruń (już w najbliższy piątek), choć drogo mnie ta wycieczka wyniesie.

Inicjatywy, dyscyplina społeczna — to przesłanki rozwoju kraju!

2008-04-13T18:45:00.005+02:00

W Łodzi na wielu odcinkach miejskich dróg wre - prace remontowe mające usprawnić podróź głównymi arteriami trwają. Tymczasem na ich uboczu grupa młodych aktywistów postanowiła zająć się zaniedbanymi trawnikami, o których służby mejskie zapomniały. W ruch poszły łopaty, widły i grabie. Młodzi ludzie przekopali fragment trawnika, wysypali na nim nową ziemię i posiali trawę.

Czynem tym pragnęli zademonstrować, iż w mieście ważne są nie tylko drogi i komunikacja, ale też wygląd i zieleń. Dzięki kolektywnej pracy grupy młodych ludzi możemy teraz cieszyć się zieloną trawą w centrum Łodzi - jest to ich wkład w odnawianie wizerunku miasta, ale też chęć upiększenia drogi do i z pracy robotnikom. Zachęcamy do takich inicjatyw wszystkich i apelujemy - Młodzi Polacy! Wasza wiedza, energia i ambicja cennym skarbem Ojczyzny!

Nasze młodzieżowe zawołanie — zrobić więcej niż nakazuje obowiązek!

Pozdrawiamy kobiety pracujące dla pokoju i rozkwitu Ojczyzny!

Więcej o społecznych akcjach na stronie gpo.blox.pl

Rodzina, ach, rodzina.

2008-02-02T13:11:00.000+01:00

Bynajmniej nie taka zwykła. Rodzinne zwierzaki.

Zwierzak numero uno, czyli panna Makasza. Na zasłuzonej, kociej emeryturze. Ulubionym zajęciem jest spanie, ulubioną grą - hm... spanie, ulubioną potrawą - wyśniona rybka. Czasami nawet zapozuje do zdjęcia, ale trzeba mieć szczęście. Tego dnia miała dobry humor, gdyż przespała wymagane minimum: 18 godzin. Najlepiej wygląda leżąc, gdyż w trakcie swojego paronastoletniego życia dorobiła się parudziesięciu małych kociąt i widać, że często była matką karmiącą.

Zwierzak numero duo - czyli Ratuj Się Kto Może. Niedźwiedź udomowiony przypadkiem, znaleziony na łódzkim podwórku. Wygląd niewiniątka - im bardziej niewinnie wygląda, tym większa pewność, że ma jakieś złe zamiary. Czterdziestopięciokilogramowy pies skaczący z radości na wysokość ok 1,5 m. przy powitaniach i pakujący się na kolana każdemu, kto chciałby go popieścić. Je wszystko - z ulubionych potraw wymienić można: chusteczki (najlepiej zużyte),
drewniane wióry (chyba traktuje je tak, jak ludzie chipsy), kawałki materiału, nitki, czekoladę (którą notorycznie się podtruwa), faworki. Przy czym nabył umiejętność jedzenia ze stołu, używania naczyń (zdaża mu się ukraść jedzenie razem z talerzem i przenieść to wszystko z kuchni do pokoju), choć nie umie jeszcze używac sztućców. Nazwa robocza - Bodzio, jako że zawsze wita się bodząc głową przybysza.

I w końcu, numero tertio: Leon, najmłodszy członek rodziny. Kot, którego nie ma. Jak widać poniżej trudno go złapać w kadr, aczkolwiek jemu nie sprawia problemu złapanie obiektywu. Leon zawsze myśli o jednym: jeeeeść!

Wielgachna Orgiestra Świętecznej Przemocy - czyli szał ciał i uprzeży.

2008-01-13T21:02:00.000+01:00

2008-01-13 WOŚP

Nie da się ukryć, że kolejne finały WOŚP mają coraz bardziej komercyjny charakter. Nie przeszkadza mi to, póki dzięki temu więcej ludzi się zjawi i coś wrzuci do puszki.

W tym roku waga serca imprezy przechyliła się na korzyść Manufaktury, która chociażby scenę miała i większą, i ładniejszą.

Na Piotrkowskiej było trochę ludzi, ale jednak był to klimat bardziej mi odpowiadający właśnie ze względu na brak dzikich tłumów.
Można było przejechać się takim oto automobilem:

Od 2008-01-13 WOŚP

Albo, dla osób preferujących "robinsoning" w podróży, takim:

Od 2008-01-13 WOŚP

Dla cichych wielbicieli Żelaznych Koni ci głośniejsi wielbiciele też przygotowali coś miłego, aby serca im zmiękczyć.

Od 2008-01-13 WOŚP

Była nawet wersja bożonarodzeniowa, można by powiedzieć że jakiś Hell Santa nim popitala

Od 2008-01-13 WOŚP

Można było nawet wyżyć wszelkie frustracje, zakrzyknąć "Józek! Nie daruję ci tej nocy", równocześnie dopuszczając się rękoczynów Heimlicha i innych chwytów powyżej pasa na fantomach, jakimi uraczyło nas stoisko Ratownictwa Medycznego.

Od 2008-01-13 WOŚP

Niektóre fantomy wydawały się szczególnie zadowolone z faktu brania udziału w ćwiczeniach.

Od 2008-01-13 WOŚP

Można było też się najeść, gdyby nie obawa o własny żołądek, jako że zawartość patelni trudna była do weryfikacji. Dodatkowo wielka patelnia sprawiała wrażenie świeżo sprowadzonej z Szuflandii, a krasnolud stojący obok z aparatem tylko pogłębiał to wrażenie.

Od 2008-01-13 WOŚP

W Manufakturze prezentowało się to wszystko intensywniej. Ludzi tłum. Dziki tłum. Do tego wielka choinka, wielka scena ...

Od 2008-01-13 WOŚP

...wielkie diabelskie koło ...

Od 2008-01-13 WOŚP

wielki stok do zjeżdżania na "pupozjazdach", a na to wszystko wielka zasmażka...

Znamienne jest to, że na scenie ok. godz. 15:00 grał zespół hardrockowy, pamiętam jak to był niszowy nurt muzyczny, a tu na imprezie dla całych rodzin... Podobno czasy się zmieniają.

Od 2008-01-13 WOŚP

Podsumowując: impreza spełniła swe oczekiwania, grosika dał każdy - żyw, czy martwy, o czym świadczyć mogą serduszka, którymi została przez wolontariuszy oklejona każda osoba, która wrzuciła coś do puszki.
I tak serduszkiem "wośpowym" mógł się pochwalić lampiarz...

... Rubinstein...

... Tuwim...

... Reymont...

... a nawet znani ze swej bezduszności łódzcy fabrykanci.

Od 2008-01-13 WOŚP

Niektórzy poczuli się wręcz rozanieleni swoją dobrocią.

Od 2008-01-13 WOŚP

Na szczęście pogoda była nad wyraz łaskawa dla organizatorów i uczestników.
A i ja wyszłam zwycięsko z wyprawy na WOŚP, zdobywszy cudny, miodny szaliczek i, co ważniejsze, w wielką (jak to w Manufakturze jest w zwyczaju) kulę waty cukrowej, czyli rarytas dzieci lat 80-tych (słabość do dziś mi została).

Od 2008-01-13 WOŚP

Z cyklu: dzień reklamożerców

2008-01-09T21:39:00.000+01:00

Ładne, prawda? Chodzi mi o reklamę! No dobra, samochód też niczego sobie.

2007-12-31 sylwester Osiek

2008-01-02T14:34:00.000+01:00

2007-12-31 sylwester Osiek

Wynik fotograficzny spędzenia Sylwestra na rodzinym, ukochanym zadupiu. Do północy gra w makao, potem parę łyków szampana i lulu. A w dzień spacery po okolicach - tu kończą się Bory Tucholskie. A może zaczynają?

2007-12-28 Księży Młyn

2007-12-29T13:19:00.000+01:00

2007-12-28 Księży Młyn

Piękny, słoneczny zimowy dzień - nie pozostaje nic innego, jak zabrać aparat i zwiedzić okolicę.

2007-10-28 Cmentarz Stary w Łodzi

2007-10-29T16:14:00.000+01:00

2007-10-28 Cmentarz Stary w Łodzi

Tuż przed świętem zmarłych - spacerownik po Starym Cmentarzu.

2007-05-13 Wystawa Kotów w Zgierzu

2007-05-14T03:04:00.000+02:00

2007-05-13 Wystawa Kotów w Zgierzu

2007-02-18 Świeto Kota w Galerii Łódzkiej

2007-02-19T05:02:00.000+01:00

2007-02-18 Świeto Kota